Şiir Akademisi - Ana Sayfa

Geri git   Şiir Akademisi Forum > SAYFAM / Bir Emekle... > Şiir Sayfam

Cevapla
 
Seçenekler Stil
  #1  
Alt 26-09-2013, 00:14
haticepekoz haticepekoz isimli üye şimdilik offline konumundadır
 
üyelik tarihi: Jul 2009
Mesajlar: 42
haticepekoz - AİM üzeri Mesaj gönder
Standart Seni Severken Kolay Olmadığını Biliyordum

SENİ SEVERKEN 02. 25. 2000

Ben seni severken kolay olmadığını biliyordum
En olmazında zamanların güçlüğünü yaşadım her an
Çünkü ben seni hiç kimsenin sevemeyeceği ve bilemeyeceği kadar çok sevdim
Zıt kutupların ekseninde dönerken ayrı ayrı,
Ben seni en uzak bir yıldızın ışığında gördüm…

Ben seni en olmazında, en çıkmazında zamanların bir yol ayrımında buldum.
Çünkü ben seni hiç kimsenin sevemeyeceği ve bilemeyeceği asırda sevdim.
Zıt kutupların kesiştiği, güneşin yakıcı ateşinde,
Gün ışığında gördüm…

Ben seni severken, kolay olmayacağını biliyordum.
Oysa kolayı herkes seçerdi,
Herkes kolayca bulurdu sevgiyi.
Ama ben seni hiç kimsenin sevemeyeceği ve hiç kimsenin anlayamayacağı bir anlayışla sevdim.
Dünya ile ayın buluştuğu kavşakta,
Evrenin elmas halkasında gözlerini gördüm.
Ben seni tanımadan önce,
Karanlığı yırtan gecenin ay ışığında sevdim...

Hatice Elveren Peköz

Konu haticepekoz tarafından (26-09-2013 Saat 00:25 ) değiştirilmiştir.
Alıntı ile Cevapla
  #2  
Alt 26-09-2013, 01:23
haticepekoz haticepekoz isimli üye şimdilik offline konumundadır
 
üyelik tarihi: Jul 2009
Mesajlar: 42
haticepekoz - AİM üzeri Mesaj gönder
Standart SON GÜLÜMSEYİŞ

SON GÜLÜMSEYİŞ



Damla, annesine zoraki bir gülümseyişle baktı.


Anne iç çekişlerle odadan çıkıp gitti.


Her yer karanlık ve sessizliğe bürünmüştü.


Genç kız dalgındı, gözlerini yumdu.


Sonra bedeni sarsılarak uyandı.


Tuttu bir şiir daha yazdı.


Bir an için kendini gerçek sevdalı sandı.


Şiirlerin büyüleyici dizelerine kanmış,


Sessiz dünyasında ne varsa haykırmalıydı.



Damla yaşama son bir gülümseyişle baktı.


Ölüm başucunda, hücreleri yüzde doksan kanserdi.


Üstelik yarın anneler günüydü.


Annesine şiirler yazmalıydı.


Ah bir iki dizelik nefes daha alamaz mıydı?


Oysa zavallı kalbi her şeye rağmen yaşama inanmıştı.


Umut ise uzaklarda bir limandı.


Suskundu, yaşama biraz daha direndi!


Ve son bir şiir daha yazdı.



Bugün kalbim kuytularda ey ölüm!/


Kuşları, cam kırıklarını/


Annem için, GDO’lu tohumları yazmalıyım./


Yeniden özgürleştirmeliyim kuşları./


Yüreğimde bir burç gibi örülü ey dağlar,/


Bir gün umudum gerçeğe dönmese eğer/


Anneme söyleyin, bir mayıs kelebeğiyim ben!/


İstemem, genetiği bozuk, kokusuz, yapay güller getirmeyin!/



Anneler Günüydü...


Annesi odaya gözyaşlarını gizleyerek girdi.


Perdeleri araladı, gün doğmak üzereydi.


Oda birden aydınlanıverdi.


Genç kız gülümseyerek uyuyor gibiydi?


Küçük elleri taş soğukluğunda kaskatı keslmişti.


Kızına dokundu, öptü, acıyla sarstı!


Damla sonsuz uykuya dalmak üzereydi.


Zoraki gülümseyerek annesine baktı.


Gözlerini kapadı.


Kalemi yere düştü.
Başucunda kitapları...



Yınıbaşında renkli sayfalara yazdığı,


Yaşama son bir gülümseyiş salıyordu şiirleri…



2001



Hatice Elveren Peköz
Alıntı ile Cevapla
  #3  
Alt 26-09-2013, 01:36
haticepekoz haticepekoz isimli üye şimdilik offline konumundadır
 
üyelik tarihi: Jul 2009
Mesajlar: 42
haticepekoz - AİM üzeri Mesaj gönder
Standart Kardelen Ve Biz

Kardelen Ve Biz


Sokaklar sensizliğe bürünür ben yürürüm


Ardımsıra yalnızlığım yürür


Yürüdükçe kardelenin sessiz yürüyüşüne dâhil olurum


Oturur senle gül, karanfil, papatyayla söyleşiriz


Sorsalar söyleyemez, lal olur dillerimiz


Yolumuz aşk yoludur artık


Sırça saraylara uzanır gider.


Yürüdükçe, baharın içinde ne varsa bizimle yürür


Papatyalar aşkını sorarken bizden


Dünyayı bir aşkla uyuturuz


Gül gelir yanağımıza öpücükler kondurur


Sokaklar kâh toz duman, kâh karanfilli bahçelerimiz


Tut ki çocuğuz, birden bire büyümüşüzdür


Elvan-ı renk cümbüşü içimizde...


Yüreğimizde bir aşk büyür ki, amansız!


Kardelen ve biz sevdikçe çoğalırız.


Durmak zamanı değil


O meçhul yollardan geçeriz


Sokaklar sessiz, sokaklar aşk bahçelerimiz


Kayboluveririz birden


Şehir pencerelerinde papatya yüzlü sarışın küçük kız...


Saçları sardunya, karanfil, gül kokulu...


Kardelen ve biz sevdikçe çoğalırız


Yürüdükçe, gözleri hülyalanır



Yürüdükçe kardelenin sessizce uyanışına dâhil oluruz.



1999/ Şubat


Hatice Elveren Peköz

Alıntı ile Cevapla
Cevapla

Tag Ekle
bir demet şiir

Seçenekler
Stil

Yetkileriniz
Sizin Yeni Konu Acma Yetkiniz var yok
You may not post replies
You may not post attachments
You may not edit your posts

BB code is Açık
Smileler Açık
[IMG] Kodları Açık
HTML-KodlarıKapalı

Gitmek istediğiniz klasörü seçiniz


şu Anki Saat: 01:21


Online Ziyaretçi: site statistics
Powered by vBulletin
Şiir Akademisi Forum